De zoveelste blog van een Erasmicus

Lezer,

 

als je dit leest, kijk dan snel weg. Het is de zoveelste blog van iemand die op Erasmus zit. Gezien de kring van mensen die écht in mijn bestaan geïnteresseerd zijn vrij klein is, zou het eigenlijk logischer zijn om mijn gedachten en avonturen gewoon naar hen door te mailen. Toch heb ik besloten om een blog te maken, open en bloot voor elke internetgebruiker, net als elke andere Erasmicus. Waarom? Wel, omdat verhalen lezen en emoties van een ander voelen leerrijk kan zijn voor zelfs de meest volstrekte vreemde.

 

Nee, maar echt. Waarom? Eerlijk nu: aanvankelijk was het niet mijn plan om te bloggen, maar totaal overweldigd door de vuilniskarren aan dagboeken die verspreid en niet gelezen worden in deze periode, moest ik toch een poging wagen. Gewoon omdat ik weet dat het beter kan. Beter voor u, lieve lezer.

Hoe dan? En waarom stel ik zoveel vragen die ik daarna zelf beantwoord?

De respectievelijke antwoorden zijn dat het er volgens mij niet om gaat om over jezelf te vertellen. Wees eens eerlijk: wat kan het u, familielid of toevallige blogpassant, nu schelen wat ik vorige dinsdag laten aanbranden heb? Niks. Dikwijls vergeet ik zelf wat ik gekookt heb, en dat is enkel en alleen omdat het niet erg interessant is. Als ik een nieuwe vriend leer kennen die schizofreen is of een dwergje, of ik breek mijn twee ellebogen tegelijk, hou ik jullie natuurlijk wel op de hoogte. Maar enkel ter jullie leedvermaak. Mijn blogs zullen dan ook vooral dienen om jullie te doen lachen. Mijn familie zal ik persoonlijk op de hoogte houden van mijn allergieën en stoelgangproblemen. 

 

Vindt u, beste lezer, nu zelf niet dat mijn stijl totaal hoogdravend en pseudo-intellectueel is? Dat ik mijzelf beschouw als een soort internetjezus? Dat ik niet geantwoord heb op mijn vraag waarin ik mijzelf vraag waarom ik zoveel vragen stel die ik dan zelf beantwoord? Oh, you. Het is alsof je me al helemaal kent.

 

Tot de volgende blog!

Morgen eet ik rijst met kip curry. Da’s echt mijn lievelings.