Inwoners Chinese provincie Qinghai op de vlucht voor Boeddhistische strijders na nieuw verlicht geweld, Westen reageert koel

MONTPELLIER – De Boeddhistische Staat, de terreurorganisatie die streeft naar een onafhankelijk Tibet, heeft opnieuw terrein gewonnen. Na enkele weken van relatieve rust kwam het vannacht weer tot spanningen tussen Chinese burgers en Tenzinianen. De bevolking van de Chinese provincie Qinghai, die grenst aan Tibet, sloeg gisteren massaal op de vlucht. Ondertussen roept de Chinese president Xi Jinping op tot kalmte, en vraagt hij met nadruk de steun van het Westen. Daar wordt heel uiteenlopend gereageerd op het Aziatisch geweld.

De Tenziniaanse troepen, genoemd naar hun grote leider Tenzin Giatso, drongen enkele weken geleden China binnen maar konden omwille van hun vele bezinningsmomenten nooit veel terrein winnen. Sedert begin vorige week flakkerde het geweld echter weer op en werden verschillende Chinese dorpen totaal leeggeplunderd: de lokale bevolking zit naar verluidt zonder extra small-condooms, pakjes langkorrelrijst, de letters ‘L’bij Scrabble (de lokale versie heet Sclabble) en smerige rauwe vis. Ook zou één op de drie vrouwen in de getroffen gebieden mentaal verkracht zijn door ethisch verlichte Tibetanen. Volgens andere bronnen zouden de Tenzinianen Chinese jongeren ook van opium voorzien, waardoor ze niet alleen ernstige hersenschade zouden oplopen, maar ook plotsklaps heel smooth zouden zijn bij het andere geslacht. Hieruit kan dan weer voortvloeien dat er een babyboom ontstaat, wat gezien de 1 baby policy van de Chinese regering een financiële ramp zou betekenen voor de betrokken families.

De Chinese president Xi Jinping reageert onthutst op de golf oprukkende Tibetanen en eist meer standvastigheid van zijn bevolking. Beelden op YouTube tonen al dat geïmproviseerde Chinese volkswachten, met de sterkste mannen van elk dorp gezadeld op panda’s, klaar zijn voor een eventuele Boeddhistische inval. Kenners menen echter dat de Boeddhisten te sterk gewapend zijn en dat hulp van buitenaf absoluut noodzakelijk is. Daarvoor wordt onmiddellijk in de richting van de Verenigde Naties en hun bondgenoot Israël gekeken. Bij de VN wordt echter lauw gereageerd. Ban Ki Moon, nochtans ook zo’n spleetoog, heeft het over “imminente gerechtigheid”, en wordt daarin bijgestaan door de Israëlische president Netanhayu. Deze laatste liet in een communiqué verstaan dat “de Tibetanen al meerdere tientallen jaren woonachtig waren in hun eigen land”, en dat “de Chinezen het land in een korte tijd veroverd en onder hun heerschappij gebracht hebben, gemotiveerd door historisch incorrecte drogredenen”, wat volgens de president reden genoeg is om de Tibetanen zelfs bij te staan in hun ontsnapping uit de zgn. Ching-Chang-strook. De Verenigde Staten reageren gelijkaardig: president Obama merkte fijntjes op dat “B.S. niet toevallig ook voor bullshit staat” en dat “de internationale aandacht voor zo een randfenomeen fel overdreven is”. Het Congres eiste gisterenavond laat nochtans wel gespierde ingrepen. Ook Brits president Cameron staat open voor het opleggen van economische sancties.

In eigen land liet grootste partij N-VA weten dat het voorstander is van acties tegen het oprukkende verlicht geweld. Partijvoorzitter Bart De Wever liet al weten dat “de BS niet zomaar ontstaan is” en dat hij vooral inzit met de Tibetaanse bevolking in België, sterk vertegenwoordigd in de steegjes nabij het Brusselse Chinatown. Daar zouden monniken vrij spel hebben om jonge Boeddhisten mee het extremisme in te sleuren. De Wever eist alvast toegang tot de Boeddhistische tempels, aangezien daar de kiem voor Tenzinianisme zou liggen. Het Vlaams Belang vraagt op zijn beurt de onmiddellijke uitzetting van alle personen met een huidskleur die hoger is dan 6 op de geelheidsgraad van Simpson. Organisaties van Tibetaanse Belgen spreken van “ongehoold lacisme van het Vlaams Belang”.

De Wever en het Vlaams Belang worden bijgestaan door verschillende ‘marriage consultants’, gegroepeerd in de koepelorganisatie Vereniging van Belgische Huwelijksbureaus en Trouwfeesten (VBHT). Volgens voorzitster Claudine de Meester zullen de Aziatische spanningen de rijsttoevoer naar West-Europa doen stokken, waardoor de traditie van het werpen van rijstkorrels naar nieuwbakken koppels noodgedwongen zou eindigen. De berekeningen van de VBHT voorzien dan een daling van 75 procent in het aantal huwelijken, “iets dat ten alle koste vermeden moet worden”. Een alternatief is het gooien van couscous, maar “gezien de huidige internationale situatie is het misschien beter om met peren te gooien”. (SO)

Wie meer info wil over verlichting of wie met vragen zit over stoelgangproblemen door overmatig rijstgebruik, kan terecht op het gratis nummer 0474283953.

Eindelijk een lijstje

Kijk eens aan, dames en heren: mijn eerste twee weken zitten er al weer op. Veel pseudovrienden ben ik opnieuw rijker, weinig vooruitgang boekte ik betreffende mijn administratieve rompshlomp. Wees niet bang trouwens, ik blijf trouw aan wat ik in blog 1 predikte: ik ga niet lopen zaniken over mijn matig interessante leven of over welke patronen mijn toiletpapier vertonen. Deze blog is opnieuw een resem bedenkingen die de voorbije dagen mijn hersenspan teisterden.

En tijdens mijn tweede les reeds kreeg ik daarvoor een smakelijk kommetje inspiratie bolognaise aangeboden door mijn professore ‘Franse Literatuur’. Madame mag dan wel totaal van haar realiteitszin ontdaan zijn – daarvan getuigen haar veelvuldige taken die ze ons al opdroeg en haar onwaarschijnlijk slechte lesmethode -, ze kan toch mooi op haar CV bijschrijven dat ze ergens bijdroeg aan de beroemde 3e blog van Ooghe. Ze vertelde mij en mijn Franse klasgenoten namelijk dat er in de 19e eeuw een algemene tendens was tot de zgn. ‘catégorisation’: zowel in de academische als in de dagdagelijkse wereld kwam het blijkbaar massaal in Franse burgers op om mensen te groeperen, te klasseren, een etiket te geven, om aldus de veranderende wereld overzichtelijk te maken. “Dom”, was haar genuanceerd oordeel over die tendens. “Leuk”, dacht ik. Bij deze: een ruwe classificatie van de Fransen waarmee ik al in aanraking kwam, na weken van vlijmscherpe en intensieve observatie. Lijstjestijd, bitch!

  • Eerst en vooral hebben we de jonge lycéens en lycéennes – de pubers van 15 tot 18 jaar oud. Ze vertonen kuddegedrag en zijn herkenbaar aan hun lachwekkend jargon: het taaltje dat zij spreken kenmerkt zich enerzijds door ‘coole’ Franse woorden en anderzijds door geleende Engelse uitdrukkingen – inclusief onberispelijke uitspraak. Aangezien ik het voorrecht geniet om dagelijks langs liefst 3 Lycées te fietsen en ik daar dan ook nog eens moet afstappen omdat die kinderhols nu eenmaal met zoveel zijn, heb ik al meermaals de conversaties kunnen volgen. Een greep uit het jongerendiscours, in de vorm van een overzichtelijk lijstje:

Vachement (bijwoord, ‘erg’)

Wèh (‘ja’)

É mec (uitroep naar een mannelijk exemplaar van de jongerenspecies)

É meuf (uitroep naar vrouwelijk exemplaar van de jongerenspecies)

É andicapé (uitroep naar Wannes Nauwynck)

É barfkoning (uitroep naar Maxim Roelens)

É voal mustache (uitroep naar Ben De Smet)

Le fasboek

Le twietteur

Le yoloisme

Coucou omo

Omelette du fromage

À l’aise mayonnaise béarnaise potje me fraise

  • De norse Algerijn. Gezien het koloniaal verleden van Algerije (gekoloniseerd door Frankrijk, onafhankelijk in de ’50), hebben die mannen ook wel het recht om nors te zijn. Maar niet allemaal. En zeker niet 65 jaar na datum. En zéker niet tegen de onschuldige Belg – ik neem alleen shit van Congolezen, en eigenlijk alleen van diegenen die een handje of armpje missen omdat ze nu eenmaal te lui waren. Maar ze hebben dat recht zéker niet wanneer ik vriendelijk de deur van de tram open wil houden voor hen. De norse Algerijnen vormen een groep eikels, zonder uitzonderingen. (Ik besef dat ik het hier ver drijf, maar ik probeer gewoon de 19e-eeuwse categoriseringscultuur te respecteren. Toevallig ten koste van niet-Europese culturen. Kiezen is nu eenmaal verliezen).
  • De vriendelijke Fransman. Om 6u ’s morgens wandelt hij fluitend door de naar urine welriekende straten, met zijn baguette zwaaiend naar landgenoten (zij worden, als waren ze net door Jezus betast, ook instant vrolijk) en naar norse Algerijnen (zij geloven niet in Jezus, worden dus niet betast, en blijven nors). De vriendelijke Fransman helpt de verdwaalde Erasmici uit de nood, zwengelt met zijn ijver de binnenlandse economie aan, en, zoals het een echte Fransoos betaamt, betoogt hij ook vrolijk fluitend mee tegen homohuwelijken in Parijs. Want da’s Frankrijk in de 21e eeuw. Respect daarvoor, oké? Tegen homo’s zijn, systematisch kutmuziek produceren/verspreiden en massaal voor extreemrechts stemmen is ook maar een cultuur. Graag iets meer open-minded zijn, aub.
  • De verkeersfransman. Deze Fransman vult zijn dagen met voetgangers aan te rijden en schaamteloos over fietspaden te vlammen. Wanneer iemand staat te wachten aan een zebrapad en oogcontact maakt met hem, zal hij zonder twijfel vertragen tot zo’n 15 km/u, om vervolgens net op het einde weer op te trekken naar 55 km/u. Hij maakt overmatig gebruik van zijn toeter, bij voorkeur ’s nachts. Pinkers vindt hij grappig klinken, maar hij is er nog niet helemaal uit waarvoor ze eigenlijk moeten dienen.
    Heb je er altijd al van gedroomd om zo’n Fransman te ontmoeten? Fluitje van een cent! Het volstaat om vrij dicht bij een rij geparkeerde auto’s te rijden: de kluutzak zal geduldig wachten tot je op de juiste afstand bent, om dan ‘per ongeluk’ zijn autodeur tegen je snoet te rammen. Vergeet achteraf niet te betalen voor zijn spiegel:  je Frans is minder goed dan het zijne, dus voor de politieagent is het al een uitgemaakte zaak wie er in fout was.

Zo, lieve bloglezers, als je hier geraakt bent, heb je weer eens honderden zoete woorden des Sams doorstaan, zonder ook maar iets te weten gekomen te zijn over zijn eigenlijke leven. Daarom nog een nieuwsflash (in de vorm van een – wait for it – lijstje) voor de geïnteresseerden:

Lessen saai, allergieën jeukerig, stoelgang stevig, Duitsers talrijk, kraantjeswater troebel, kleerkast kapot en bureau bestoft. Vorige week waren er enkele vrienden: veel knuffels, veel Maximbarf (mijn lievelings der barfen), veel duur bier, Wannes keukenprinses, veel jolijt.

Blog you later ladies and shwentlemen,

Samontpellier

P.S. aan de Chinezen: lijstje betekent wel degelijk lijstje, en niet rijstje.

De Erasmus Gestapo

Ach, een week passeerde reeds en nog steeds zag ik geen wolkje aan de staalblauwe Zuid-Franse hemel. De drank vloeide al rijkelijk, het strand werd al meermaals geteisterd door mijn brede torso. Is het leven hier dan zoveel beter dan in België? 

Natuurlijk. Maar in zeven dagen tijd kon ik ook al de schaduwzijde van het erasmusleven observeren: sociaal contact. U, attente lezer, vraagt zich nu ongetwijfeld af hoe sociaal contact in godsnaam slecht kan zijn. Is Sam na een week al helemaal doorgedraaid door een teveel aan goedkope wijn en een tekort aan wc-brillen (wat een vieze smeerlappen zijn die Fransmannen toch)? 

Laat het mij u uitleggen, voor u vroegtijdig oordeelt. Of bent u de wijze woorden van Jezus, “voor Gij een oordeel velt, luistert naar Sam, daar hij goede raad heeft over kalfjes ende koetjes” (Johannes 14: 13-14) al vergeten? Wel, sociaal contact kan wel degelijk slecht zijn. Hier, op Erasmus, wordt er namelijk een totaal artificiële omgeving van verplicht vrienden maken gecreëerd, met een soort opgelegd gemeenschapsgevoel: iedereen moet met iedereen praten, en iemand geen toffe peer vinden wordt niet getolereerd. Je zou kunnen spreken van een totalitair ‘we zijn allemaal vriendjes’-systeem waar iedereen die kritiek uit op de gewoontes van een ander persoon richting symbolische (hopelijk toch) gaskamer geduwd wordt. Het werd mij zo al verboden om met Libiërs te praten over abortus of over de IS, omdat ik dan, volgens de Nazi-erasmuswetgeving, geen respect heb voor andere culturen. 

Goed, over wat moet een mens dan praten, vraag je je dan af. Want wanneer gevoelige onderwerpen zoals religie, mensenrechten en bakboter (sommige mensen verkiezen olijfolie om te bakken, ziet u, en we willen geen andere culturen schofferen) totale taboes worden, schiet er slechts weinig over. De oplossing voor de gemiddelde Erasmicus lijkt voor de hand te liggen: taal. Yes you Belgians you talk a lot of the, euh, languages eh. – Yes but we live in a country where we, euh, live in 2 parts, one is Flanders and the other is Wallonië so there’s Dutch and French e. (komt er een Belg die alles gehoord heeft) – Yes actually we have also a German part but there don’t live too much people there so that’s not important actually (waarom kom je het dan zeggen, domme gast?). Waarop de Tsjech waarmee je praat weinig overtuigend zijn interesse veinst, en jij ook zijn taalsituatie in de strot geduwd krijgt. De conversaties worden leger dan Liesbeth Homans’ schedel, en de Gestapo kijkt goedkeurend toe.

Desalniettemin zie ik het nog zo somber niet in (dat rijmt, en ik ga hier beweren dat het opzettelijk was, gewoon omdat het kan): er zijn namelijk nog mensen die het nu al gezien hebben met de oppervlakkige (Engelse!) gesprekken en die aan mijn gefrons – men vergelijkt mij nu al met Jayden Smith – zagen dat ik hun mening deelde. Zo kunnen er misschien toch duurzame vriendschappen ontstaan. Vriendschappen van cynisme, van vechten tegen de Nazi-Erasmus-bierkaai.

Voor het overige:

– Ik heb last van stoelgangproblemen noch allergie-aanvallen

– Op het strand dachten we Jani Kazaltzis te spotten. Hij trok achteraf echter een driekwart jeansbroek aan. Niet Jani dus.

– Ik dacht dat ik jullie ging missen maar dat is niet zo (behalve mijn mama, een beetje).

Tot blogs! (hahaha; er zijn bloggers die dat woord echt gebruiken)