MANISCHE BLOG! Ik bedoel, euh, manische blog <3

Beste bloghomo’s

Het lijkt volgens jullie letterlijk al jaren geleden sedert ik mijn laatste blogpost het internet ingekatapulteerd heb. Maar dat is slechts schone lijk: het is precies 13 dagen geleden. Stop dus eventjes met jullie lariekoek. We hadden vooraf afgesproken dat dit een losse relatie ging zijn, zonder te veel toewijding of deadlines. Ik kom nog maar net uit een vorige serieuze blog, zie je, en ik ben echt niet klaar om weer regelmatig te schrijven. Oef. Blij dat dit eruit is. Bij deze dan weer een verslagje, zodat jullie dan toch zeker 13 dagen jullie mondjes zouden houden. Of vele jaren, als ik jullie logica volg.

Zo, dat laatste was een beetje agressief, niet?  Vanaf hier zal ik proberen om rustiger te worden, want ik moet eerlijk zijn: zoveel woede en beledigingen hebben jullie niet verdiend. Het moet me gewoon van het hart: na de volle 6 weken Zuid-Franse zon, orkanen en norse Algerijnen, ben ik zo’n beetje manisch aan het worden. Het ene moment ben ik zo blij als Koen Crucke met een voorbinder, het andere sta ik zo strak als een familielid van Saddam Hoessein die per ongeluk een verkeerde moslima gekust heeft – “Soenniet zomaar een Sjiiet”, Ahmed, onthoud dat nu eens verdomme!. Vergeef me dus mijn boze uitspattingen. Ze zijn oncontroleerbaar. Zoals al die smerige wijven als ik hun gezichtsveld binnendartel.

Kijk, dat was zo’n uitspatting. Let er echt niet op. Ik weet dat ik ze gewoon kan wissen – dit is een laptop met een deletetoets, geen typemachine, denk je eigenlijk wel na, lezer? -, maar dan zou mijn blog gewoon niet grof zijn. En waarom schrijf ik hem dan nog? Zo. Daar anticipeer ik effe lekker op jullie betweterige reacties. Geen commentlikes voor jou, witty piece of shit.

Wordt het al eentonig, al die parallelle paragrafen? Eerst een verontschuldiging voor de overmaat van de vorige paragraaf, om te eindigen met een nieuwe beledigende opmerking. Niemand verplicht je ook om dit te lezen.

Goed, we dwalen af – al weet ik ook niet waarvan. Juist, ik ging jullie informeren over de dagdagelijkse beslommeringen waarin ik mijn Montpellieriaanse dagen hier voltrek. Het grote nieuws – zelfs tot in België hoorbaar – was dat het hier regende. Héél veel. Zo veel zelfs dat er welgeteld nul slachtoffers vielen. U hoort het goed, edele stadsheren en wulpse deernes: geen enkel slachtoffer. Niet één seniore werd door een modderstroom versmacht, niet één auto werd onbestuurbaar tegen een stevige muur gekogeld. Natuurrampen anno 2014 zijn niet meer wat ze zijn.

Waar is de tijd van tsunami 12-12?, dacht ik toen ik mijn lichtjes doorweekte jeansbroek op een zwerver droog sloeg. Waar zijn de dagen waarin alle Belgische zenders de handen in elkaar sloegen om zoveel mogelijk geld op te halen voor die duizenden Zuid-Oost-Aziaten? Komen de jaren waarin de succesvolle Peter Evrard zijn sikhaar knipte om de Sikh haar dochter te doen vinden, dan nooit meer terug? Is er dan geen énkele aardbeving meer waarin een hond op het puin zit te huilen, vergeefs zoekend naar zijn verkruimelde baasje?

Neen. Tegenwoordig mogen we al blij zijn als een middenklasse mama gaat werken op zo’n hete zomerdag, en ze haar kindje laat grillen in de auto. Bij haar terugkeer snuift ze eens vurig, en krijgt ze zin in zo’n lekkere kip op de barbecue. O ironie, wanneer ze ontdekt  dat die geur uit haar peuter a la plancha komt. Hoe vertelt ze dit nu aan de rechter? Papa vindt het niet zo erg: geld dat naar studies zou gaan, gaat nu naar zijn Volvo  en Pedigree voor zijn labrador, en avondeten hebben ze nu ook al voor een dag of drie.

Zo, mijn grofbekkerij heeft ons helemaal doen afwijken van het originele pad: een blog over mijn eigenlijke leven. Komt-ie dan:

OMG! Een paragraaf over mijn eigenlijke leven: Het is hier superleuk! De lessen zijn soms een beetje vervelend maar het is hier wel superleuk! Mijn prof Frans (Frans en nog iets, zijn achternaam ben ik vergeten) feliciteerde me al met mijn Frans (een vriend die ik hier leerde kennen) wat superleuk is. Vorige maandag was het stormendag. Er waren geen doden. Daarna werd het weer goed weer. Mama’s reden rond in hun auto’s met dode kindjes. Justitie heeft zijn handen vol. Koen Crucke loopt hier soms rond in een regenjas. Alleen een regenjas.

No ragrets voor de warrige blog, en veel knuf knuf,

Anti-roos Sampoo aka Samontpellier

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s