Fransen zijn raar, Chinezen zijn fucking raar, mijn prof is een kapotte Furby

Liefste afgezjabberde discofletsen, bezeken graftakken en langharige beftekkels,

Enkele tijdperken geleden schreef ik jullie een blog waarin ik zanikte over het feit dat er bij de contacten met overige Erasmici een totalitair regime waakt over de gekozen gespreksonderwerpen. Wie een overtreding begaat tegen het ongeschreven reglement wordt in het beste geval gewaterboard met boze blikken, en in het slechtste geval gedeporteerd naar een nog slechtere universiteit dan die van Montpellier –al zie ik niet in hoe die kan bestaan.

Nu kan ik jullie allen verheugen met het vrolijke nieuws dat deze gruwel definitief achter mij ligt aangezien ik de voorbije weken massaal inheemse Franse vriendjes gemaakt heb. Dat klopt, liefste retelteef, net als de beste berkenspanner die op enkele weken tijd van kleur kan veranderen,ben ik erin geslaagd om zowaar een echte Franse blaheur te worden om zo opgenomen te worden in hun vrij gesloten gemeenschap. Als infiltrant heb ik zo al veel opzienbarende zaken waar kunnen nemen. Zo zijn jonge Fransen de enige mensen die erin kunnen slagen om een slang zielig te doen klinken, terwijl het normaal heel stoer zou moeten zijn. Wat dacht je van ‘un type chelou’ om een louche type aan te duiden? Droevig. Daarenboven roken ze met z’n allen ketting en vinden ze dubstep de shit (skriellex, mec!). Je kan het wel al raden: na eten en mezelf haten als ik topless voor de spiegel sta, is bedenkelijk kijken hier mijn hoofdactiviteit.

Hetgeen dat echter het meest barend in opzien is (ik snap geen berekloot van hoe het woord ‘opzienbarend’ in elkaar zit), is dat ook in deze gemeenschapjes de Gestapo zijn veiligheidscamerae opgehangen heeft. Ik, naïef en onbezonnen, dacht nochtans dat ik hier vrijuit over allerlei uiteenlopende problematieken zou mogen ratelen zonder neergesabeld te worden door woedend oogcontact. En denk nu niet, kritische klittekut, dat ik Hitler begon te verdedigen of zomaar racistische statements in het rond spoot (dat doe ik trouwens nooit), neen, ik sloot me zelfs aan bij de standpunten van de Fransen maar deed dat blijkbaar iets te enthousiast.

Dit is namelijk de regel, zo schijnt het: Fransen mogen hun politici letterlijk de grond inboren, schijten in de put die het boren veroorzaakt heeft, en in de drek schreeuwen wat een nietsnutten ze wel niet zijn. Letterlijk! (goed, niet letterlijk, maar kom, dat woord wordt vandaag de dag door letterlijk iedereen gebruikt om te versterken, dus nie haten anuspiraten) Daartegenover staat dan weer dat buitenlanders helemaal niks mogen hebben tegen Franse politici. Die mannen hebben een zwaar leven en, <insert drogreden>, “zou jij het beter kunnen misschien?”.

Je kan je de gesprekken al inbeelden: een groep inheemse kuddedieren op een faculteit Letteren praat de socialistische president de kalkbodem in omwille van zijn overdreven rechtse maatregelen, met instemming van eenieder. Komt daar een zwart schaap uit het buitenland aangehold die al het gezegde beaamt, met een formule als ‘dat noemt zich dan een socialist!’. Valt er een stilte. De kudde ossen staart met lege ogen richting indringer.

-“Wát zei die klootzak van een herkauwer?” “Alsof hij het zelf beter kan!” “Ónze president doet wat hij kan”. “Het gras is altijd groener aan de eigen kant!”

-“Wel euh, in As Told By Ginger heb ik  geleerd dat het gras groener is aan de overkant, eerder dan aan de eigen kant. Niet?”

-“Ah amai ja slim ze racist” “Jullie vorige premier was een homo” “Ja en jullie minister van volksgezondheid is eerder een middelgroot landzoogdier dan een mens” “Kijk wat ge doet nu is Alice haar lebmaag ontstoken”

Nu kan het lijken alsof ik het niet erg goed kan vinden met mijn gloednieuwe Franse kennissen, of ik kan jullie de indruk geven dat ze allemaal kortzichtig en dom zijn. Dat is helemaal niet waar. Slechts een kleine meerderheid (sic) ervan is kortzichtig en dom. Het is gewoon cool om pessimistisch te zijn. Beetje negativisme spuien, tonen dat je een kritische geest hebt. Dan kom je lekker intellectueel over, snap ge.

Het houdt alleszins niet op met mijn Franse vriendjes. Kosmopoliet als ik geworden ben, zat ik op een zekere namiddag te tafel met een bont gezelschap Chinezen en één Frans-Fins meisje. Voor zij die nog twijfelden: Chinezen zijn fucking raar. En zeker als er een soort Frans uit hun slechtgetande monden komt. Die fucking rare monden die voortdurend lachen.  Ook het Frans-Finse meisje vond die Chinezen en hun voortdurend gegniffel fucking raar. We beslisten daarom ook om de proef op de som te stellen: we zouden eender wat zeggen om te testen of die groep fucking rare Chinezen met eender welke uitspraak zouden grinniken. Het antwoord is positief. “Mijn bord is nog warm”. Hilariteit alom. “Ik heb betaald met mijn studentenkaart”. Gieren, toch! En dan hadden we de klassieker nog niet gedropt; “jullie fucking Chinezen zijn echt fucking raar, is dat omdat jullie allemaal als kindslaven gewerkt hebben bij Nike?”. Vreugdetranen rollen over hun fucking rare gezichten. Het Frans-Finse meisje en ik, we rilden even, alvorens snel weg te denderen. In de loop maakte ik een smalende opmerking over het huidige buitenlandse beleid van Frankrijk. Grote fout. Hoe durfde ik?

Ondertussen staan ook mijn examens voor de deur. En laat mij je nu even iets vertellen, lelijke osseknots, die examens slaan helemaal nergens op. Ze zijn gemaakt voor debielen, en door debielen. Letterlijk. Nu frons je je wenkbrauwen natuurlijk weer je kruin in, want daar is de zoveelste misplaatste ‘letterlijk’. Maar neen, letterlijk. Eén van mijn proffen heeft namelijk een aandoening waardoor hij schijnbaar alle motoriek ergens kwijtgeraakt is, zodat hij continu al zijn papieren in het rond slaat. Ook praten lukt niet zo goed. En dan is het net zoals bij blinden die eens ze hun zicht verliezen, ineens beter horen. In dit geval gaat het zo: hoe minder goed je je nog kan uitdrukken, hoe beter je in het rond kan zeveren. Zo wordt het spreekgestoelte van mijn prof een burcht, omgeven door een gracht mongolspeeksel en gescheurd papier. Je kan het nog het best vergelijken met een Furby die in het toilet gevallen is: het maakt nog lawaai, maar het lijkt meer op een sproeier die onregelmatig alles zeiknat maakt. En het is fucking eng. Nu kregen we deze week natuurlijk het bericht dat we een mondeling examen hebben bij de pelikaan in kwestie. Komt die duikbril toch nog van pas. En als ik dat examen film, telt dat ook meteen als een ice bucket challenge.

Ach, net als mijn prof ben ik een spraakwaterval (hihi), en zo doet mijn gebazel me weer ver van mijn oorspronkelijk onderwerp afdrijven. En dan weten jullie ook, stelletje sluitspiergezichten, dat het hoog tijd wordt om gewoon te stoppen. Want voor je het weet doet één van de door mij geschoffeerde bevolkingsgroepen mij een proces aan. En nu ik alle kans op een goeie job al vergooid heb met deze grove blogposts, kan een huiszoeking mij zeker gestolen worden. Beeld je maar eens in dat ze hier binnenkomen en ontdekken dat ik een weeskind-taxidermist ben, of erger nog, dat ze mijn laptop meenemen en zien dat ik alle seizoenen van ‘Zo man, zo vrouw’ illegaal gedownload heb.

Bedankt voor jullie aandacht, tulpenkutten en stoethaspels,

Samontpellier

Advertenties

Crimiclowns

Beste lezer,

Luid de alarmklokken, verschans u ten bunker, Frankrijk valt ten prooi aan de grootste ramp sinds Hitlerheugnis! Vergeet dus ebola, vergeet ook teruggekeerde IS-strijders, vergeet zelfs dat kutnummer uit Frozen waar iedereen over climaxt, want onze zuiderburen kampen met acute clownitis. Criminelen dossen zich uit als clowns, en gewapend met fopneus en matrak knuppelen ze onschuldige passanten tegen de koude grond. Waarom? Ze willen je echte mensengeld. En, geef toe dat het lachen is.

Maar als je voor het eerst deftig opgelet hebt, knappe alfabeet van me, herkennen we in deze bullshit een schoolvoorbeeld van een self-fulfilling prophecy: door te geloven in de mythe, wordt de mythe waarheid. Angsthazen geloofden in een invasie van clootzak clowns, en zo kwamen ze ook echt tot leven. ‘Hoe?!’, schreeuwt u luidkeels uit. ‘Rustig!’, repliceer ik met vuist en rede. Aanhoort aandachtig mijn relaas.

In één van mijn talloze inhoudelijk rijke lessen daterend uit het begin van mijn semester professioneel verpozen, had onze proffige grijsaard het er al eens over: goedgelovige Fransen beweerden dat ze des nachts clowns hadden zien rondkuieren, zonder dreigend gedrag te vertonen maar wel met een rape face starend naar voorbijgaande toevalligaarden. Wanneer deze ongelukkigen iemand gingen halen om ze  deelgenoot te maken van het clowneske spektakel, waren de grootgeschoenden magischerwijs verdwenen. Deze come-and-go van nachtelijke narren is een topos in horrorfilms (denk aan ‘It’, maar in zekere zin ook aan de u welbekende Joker uit Batman), maar in non-fictioneel Frankrijk was er in september gewoonweg nog geen sprake van. Meer nog: andere verwarde Fransen getuigen sinds jaar en dag over andere horrortopoi, zoals uit de dood opgestane meisjes en homoseksuelen met stemrecht.  Long story short: mensen kijken films, verwarren realiteit en nachtmerrie, en ze meenden in dit geval effectief clowns te zien.

Tot plots, een hype! Meer en meer mensen wilden zich interessant voordoen door ‘ook wel eens ’s avonds iets gezien te hebben dat op een clown leek maar het kon ook den Thierry met die delle van Café Sport geweest zijn’, en er ontstond een groep met believers en één met non-believers.  Door de massale aandacht op die dekselse sociale media werd de nachtmerrie realiteit: mensen begonnen zich écht uit te dossen als clowns, en grappend en grollend konden ze zo brave burgers de broek vol schijt aanjagen. Veel schmink, veel trauma’s: het had een optreden van Nicki Minaj kunnen zijn.

Het bleef echter niet zo schalks en genoeglijk, gezien de heren clowns nu ook doorhadden dat ze onherkenbaar waren: misdadigers waren geboren. Net zoals de boerka is het clownspak nu dus niks meer dan een droge identiteitsbescherming met slechts één doel: modebewust bewakingscamerae omzeilen.

Nu, de reacties lieten niet lang op zich wachten. Mensen zijn als de dood om oog in fopneus te komen staan met een rosse krullebol, tot op het punt waar menig jonkvrouw haar hypekasteel niet meer durft te verlaten, verlamd door de mediatieke paniekzaaierij. Lolbroek als ik sedert mijn geboorte ben – volgens de legende fakete ik een shaken-baby syndroom door al twerkend uit de schede te rollen – zie ik er vooral de humor van in. Professionele machinezagen à la ‘ik ken wel iemand die dat echt heeft meegemaakt en da’s supererg’ mogen zich dus de moeite besparen: mijn empathie ziet zelden het daglicht, en als ik al zou luisteren naar je weinig coherent verhaal, zou ik waarschijnlijk aan de kant des clowns staan. Waarom? Omdat het contrast tussen ‘persoon wiens job het is om mensen te doen lachen’ en ‘afzetter’ zo groot is dat het komisch wordt. Zo zijn er vele situaties denkbaar waar mensen zich angstvallig in hun huis zouden verschansen, maar die zo hilarisch zijn dat je gewoon koprollend door te straten zou moeten hilariëren bij het horen of aanschouwen ervan. Een bloemlezing dringt zich op.

Wat dacht u van;

  • Zwarte pieten die wolvenklemmen zetten nabij parenclubs voor dwergen
  • Geert Hoste die jonge meisjes ontvoert en ze in zijn kelder dwingt om elk etmaal zijn kruin op te blinken met zonnebloemolie
  • Onze Majesteit Filip die in zijn volle onschendbaarheid elke vrijdagavond zure colaflesjes gaat stelen in de Kruidvat in Laken
  • Angela Merkel die op eigen houtje beslist om van Liechtenstein een pretpark te maken, met attracties als ‘whack-a-Greek’ en een steile achtbaan die tijdens zijn laatste vrije val volledig met Portugese vlaggen versierd is
  • Onze prinselijke prins Gabriël die tijdens de steeltochten van zijn reeds seniele vader misbruik maakt om een slippertje te begaan en met de Nederlandse prinses Catherina-Amalia Monopoly gaat spelen, om dan doodleuk te verklaren dat ‘…[I]did not have board game relations with Miss Amalia’, waarop hij zichzelf achteraf toch verraadt door te laten vallen dat ‘die Hollandse trut altijd zes gooide’, dat ‘ze met haar dikkop al na drie rondjes Brussel Nieuwstraat had kunnen kopen’ en dat ‘dat hele kutspel om zeep is sinds ge elektronisch kunt betalen want wie typt er nu de juiste bedragen in’. Als hij dan ook nog eens ‘Wij willen Willem weg’ begint te scanderen en Congo Vrijstaat voor zichzelf opeist, moet hij door prins Laurent in zijn zuurverdiende boot weggeleid worden, en blijft de aanwezige pers verbouwereerd achter. Geert Hostes eindejaarsshow is dan al even gevuld als zijn kleine meisjeskelder.
  • Obese vrouwen die zich voordoen als topsporters en er warempel in slagen om de sport jarenlang te beheersen, ondanks hun overduidelijke pens – denk aan een Kim Clijsters.

Al de hierboven aangehaalde voorbeelden zouden de paniekerige media ertoe brengen schande en verderf over het fenomeen in kwestie heen te roepen. Ikzelf vind ze daarentegen best vermakelijk. Stop dan ook allemaal eens met u te laten verlammen door angst, in de hand gewerkt door overdreven en eenzijdige artikels, en probeer deze misdaad in contrast te stellen met bijvoorbeeld het aantal dodelijke verkeersongevallen of het aantal armen door het wanbeleid van de door u gestemde regering. Wanneer iemand dan verklaart niet meer naar de les van de vespers te willen gaan uit angst om overvallen te worden door een clown, is het je dus zeker toegestaan om je volledige mondinhoud in zijn/haar gelaat uit te proesten. Al is het toch oppassen met Kim Clijsters: voor je het weet stuurt ze dat lelijk kind op je af – als je op je vijfde lijkt op een kruising tussen een Jack Russell en Kamiel Spiessens, ga je harde momenten beleven tijdens de speeltijd. Ach, zoals gewoonlijk dwaal ik af. Onthoud vooral dat ook jíj stiekem hoopte op een overwinning van the Joker. Crimiclowns zijn de shit.

Tot de volgende, vulgus, plebs, gepeupel, omo’s,

Samontpellier