Fransen zijn raar, Chinezen zijn fucking raar, mijn prof is een kapotte Furby

Liefste afgezjabberde discofletsen, bezeken graftakken en langharige beftekkels,

Enkele tijdperken geleden schreef ik jullie een blog waarin ik zanikte over het feit dat er bij de contacten met overige Erasmici een totalitair regime waakt over de gekozen gespreksonderwerpen. Wie een overtreding begaat tegen het ongeschreven reglement wordt in het beste geval gewaterboard met boze blikken, en in het slechtste geval gedeporteerd naar een nog slechtere universiteit dan die van Montpellier –al zie ik niet in hoe die kan bestaan.

Nu kan ik jullie allen verheugen met het vrolijke nieuws dat deze gruwel definitief achter mij ligt aangezien ik de voorbije weken massaal inheemse Franse vriendjes gemaakt heb. Dat klopt, liefste retelteef, net als de beste berkenspanner die op enkele weken tijd van kleur kan veranderen,ben ik erin geslaagd om zowaar een echte Franse blaheur te worden om zo opgenomen te worden in hun vrij gesloten gemeenschap. Als infiltrant heb ik zo al veel opzienbarende zaken waar kunnen nemen. Zo zijn jonge Fransen de enige mensen die erin kunnen slagen om een slang zielig te doen klinken, terwijl het normaal heel stoer zou moeten zijn. Wat dacht je van ‘un type chelou’ om een louche type aan te duiden? Droevig. Daarenboven roken ze met z’n allen ketting en vinden ze dubstep de shit (skriellex, mec!). Je kan het wel al raden: na eten en mezelf haten als ik topless voor de spiegel sta, is bedenkelijk kijken hier mijn hoofdactiviteit.

Hetgeen dat echter het meest barend in opzien is (ik snap geen berekloot van hoe het woord ‘opzienbarend’ in elkaar zit), is dat ook in deze gemeenschapjes de Gestapo zijn veiligheidscamerae opgehangen heeft. Ik, naïef en onbezonnen, dacht nochtans dat ik hier vrijuit over allerlei uiteenlopende problematieken zou mogen ratelen zonder neergesabeld te worden door woedend oogcontact. En denk nu niet, kritische klittekut, dat ik Hitler begon te verdedigen of zomaar racistische statements in het rond spoot (dat doe ik trouwens nooit), neen, ik sloot me zelfs aan bij de standpunten van de Fransen maar deed dat blijkbaar iets te enthousiast.

Dit is namelijk de regel, zo schijnt het: Fransen mogen hun politici letterlijk de grond inboren, schijten in de put die het boren veroorzaakt heeft, en in de drek schreeuwen wat een nietsnutten ze wel niet zijn. Letterlijk! (goed, niet letterlijk, maar kom, dat woord wordt vandaag de dag door letterlijk iedereen gebruikt om te versterken, dus nie haten anuspiraten) Daartegenover staat dan weer dat buitenlanders helemaal niks mogen hebben tegen Franse politici. Die mannen hebben een zwaar leven en, <insert drogreden>, “zou jij het beter kunnen misschien?”.

Je kan je de gesprekken al inbeelden: een groep inheemse kuddedieren op een faculteit Letteren praat de socialistische president de kalkbodem in omwille van zijn overdreven rechtse maatregelen, met instemming van eenieder. Komt daar een zwart schaap uit het buitenland aangehold die al het gezegde beaamt, met een formule als ‘dat noemt zich dan een socialist!’. Valt er een stilte. De kudde ossen staart met lege ogen richting indringer.

-“Wát zei die klootzak van een herkauwer?” “Alsof hij het zelf beter kan!” “Ónze president doet wat hij kan”. “Het gras is altijd groener aan de eigen kant!”

-“Wel euh, in As Told By Ginger heb ik  geleerd dat het gras groener is aan de overkant, eerder dan aan de eigen kant. Niet?”

-“Ah amai ja slim ze racist” “Jullie vorige premier was een homo” “Ja en jullie minister van volksgezondheid is eerder een middelgroot landzoogdier dan een mens” “Kijk wat ge doet nu is Alice haar lebmaag ontstoken”

Nu kan het lijken alsof ik het niet erg goed kan vinden met mijn gloednieuwe Franse kennissen, of ik kan jullie de indruk geven dat ze allemaal kortzichtig en dom zijn. Dat is helemaal niet waar. Slechts een kleine meerderheid (sic) ervan is kortzichtig en dom. Het is gewoon cool om pessimistisch te zijn. Beetje negativisme spuien, tonen dat je een kritische geest hebt. Dan kom je lekker intellectueel over, snap ge.

Het houdt alleszins niet op met mijn Franse vriendjes. Kosmopoliet als ik geworden ben, zat ik op een zekere namiddag te tafel met een bont gezelschap Chinezen en één Frans-Fins meisje. Voor zij die nog twijfelden: Chinezen zijn fucking raar. En zeker als er een soort Frans uit hun slechtgetande monden komt. Die fucking rare monden die voortdurend lachen.  Ook het Frans-Finse meisje vond die Chinezen en hun voortdurend gegniffel fucking raar. We beslisten daarom ook om de proef op de som te stellen: we zouden eender wat zeggen om te testen of die groep fucking rare Chinezen met eender welke uitspraak zouden grinniken. Het antwoord is positief. “Mijn bord is nog warm”. Hilariteit alom. “Ik heb betaald met mijn studentenkaart”. Gieren, toch! En dan hadden we de klassieker nog niet gedropt; “jullie fucking Chinezen zijn echt fucking raar, is dat omdat jullie allemaal als kindslaven gewerkt hebben bij Nike?”. Vreugdetranen rollen over hun fucking rare gezichten. Het Frans-Finse meisje en ik, we rilden even, alvorens snel weg te denderen. In de loop maakte ik een smalende opmerking over het huidige buitenlandse beleid van Frankrijk. Grote fout. Hoe durfde ik?

Ondertussen staan ook mijn examens voor de deur. En laat mij je nu even iets vertellen, lelijke osseknots, die examens slaan helemaal nergens op. Ze zijn gemaakt voor debielen, en door debielen. Letterlijk. Nu frons je je wenkbrauwen natuurlijk weer je kruin in, want daar is de zoveelste misplaatste ‘letterlijk’. Maar neen, letterlijk. Eén van mijn proffen heeft namelijk een aandoening waardoor hij schijnbaar alle motoriek ergens kwijtgeraakt is, zodat hij continu al zijn papieren in het rond slaat. Ook praten lukt niet zo goed. En dan is het net zoals bij blinden die eens ze hun zicht verliezen, ineens beter horen. In dit geval gaat het zo: hoe minder goed je je nog kan uitdrukken, hoe beter je in het rond kan zeveren. Zo wordt het spreekgestoelte van mijn prof een burcht, omgeven door een gracht mongolspeeksel en gescheurd papier. Je kan het nog het best vergelijken met een Furby die in het toilet gevallen is: het maakt nog lawaai, maar het lijkt meer op een sproeier die onregelmatig alles zeiknat maakt. En het is fucking eng. Nu kregen we deze week natuurlijk het bericht dat we een mondeling examen hebben bij de pelikaan in kwestie. Komt die duikbril toch nog van pas. En als ik dat examen film, telt dat ook meteen als een ice bucket challenge.

Ach, net als mijn prof ben ik een spraakwaterval (hihi), en zo doet mijn gebazel me weer ver van mijn oorspronkelijk onderwerp afdrijven. En dan weten jullie ook, stelletje sluitspiergezichten, dat het hoog tijd wordt om gewoon te stoppen. Want voor je het weet doet één van de door mij geschoffeerde bevolkingsgroepen mij een proces aan. En nu ik alle kans op een goeie job al vergooid heb met deze grove blogposts, kan een huiszoeking mij zeker gestolen worden. Beeld je maar eens in dat ze hier binnenkomen en ontdekken dat ik een weeskind-taxidermist ben, of erger nog, dat ze mijn laptop meenemen en zien dat ik alle seizoenen van ‘Zo man, zo vrouw’ illegaal gedownload heb.

Bedankt voor jullie aandacht, tulpenkutten en stoethaspels,

Samontpellier

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s